یاد اولین باری که در سازمان ملل سخنرانی می کرد می افتم، اسرائیل را باید از روی زمین محو کنیم همین اسرائیلی که دوست همراهش او را دوست می داند و وقتی از سفر برگشت پیش آیت الله جوادی آملی رفت و فیلم تاریخی خود را بر جای گذاشت در این فیلم از سفر معنوی خود به آمریکا و هاله نورانی و خیره شدن حاضرین به وی گفت.

در سفرهای بعدی هم شاهکارهای زیادی داشت از جمله دانشگاه کلمبیا. در یکی از سفرها درخواست کرد که آمریکا گردی کند و به واشنگتن برود و باز هم آبروی ایرانیان را برد و به همه فهماند خارج نیامده است و آن ها هم نامردی نکردند و به رئیس جمهور ایران اسلامی و همراهانش ویزا ندادند.

امسال هم در حالی که خود ایرانی ها هنوز نتوانسته اند او را به عنوان رئیس جمهور منتخبشان قبول کنند، به عنوان رئیس جمهور منتخب مردم ایران به آمریکا و سازمان ملل رفت و باز هم اعتماد به نفسش نجاتش داد در میان تجمع کنندگان کم نیاورد و برای صندلی های خالی با غرور سخنرانی کرد.

عطا افشاری تحمل این دنیای تاریک و سیاه را نداشت و بار سفر خود را بست به دیار باقی شتافت . او رفت اما همیشه در یادها می ماند گزارش های او را نمی توانیم فراموش کنیم به ویژه گزارشی که از ثبت نام انتخابات ریاست جمهوری دور قبل گرفته بود.

یادش گرامی و روحش شاد باد

متأسفم که شرکت کردم.....

و اما اینک سکوت را بر می گزینم

روز برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری

من فردا رأی می دهم و از اینکه حق رأی دارم بسیار خوشحالم. من رأی می دهم برای سربلندی ایران عزیز.

من رأی می دهم برای پایداری ایران قدرتمند و رأی می دهم برای رسیدن به دموکراسی واقعی.

یادم می یاد خرداد سال 76، بچه دبیرستانی بودم هنوز نمی تونستم در انتخابات شرکت کنم اما موضوعات داغ سیاسی رو به شدت دنبال می کردم در آن زمان بزرگترین آرزوم این بود که کاش فقط 2 سال بزرگتر بودم و می تونستم مثل دیگر ایرانی ها در سرنوشت کشورم سهیم باشم اما مهمتر از اون اینکه دلم می خواست من می تونستم در افتخاراتم رأی دادن به خاتمی را داشته باشم اما سنم این اجازه را به من نداد.

از اون پس همیشه در انتخابات شرکت کردم حتی اگر به کسی که رأی می دادم، انتخاب نمی شد باز هم نا امید نمی شدم چون بر روی اعتقادم پافشاری کرده بودم و به همه گفته بودم که من این را بر می گزینم.

و جمعه 22 خرداد بازهم پای صندوق های رای می روم و انتخاب می کنم اما این دفعه با امید بیشتر برای  انتخابت رئیس جمهوری آزاد و آزاد اندیش.

ما ایرانی ها چه مردم عام و چه خواص (مسئولین) تخریب دیگران را برای بالا بردن خود یاد گرفته ایم در حالی که خود ما هم شاید همانند افرادی که مورد تخریبمان قرار می گیرند، دارای عیب و نقص باشیم اما راه پوشاندن نقص هایمان را به خوبی یاد گرفته ایم. 

ما ایرانیان در سطوح مختلف عیب دیگران را می گوئیم و این در حالی است که چیزی در چنته خود نداریم و دستورات دینی که به آن مفتخریم از یاد برده ایم و به آبرو افراد را بردن بسنده می کنیم.

غیبت، تجسس کردن در زندگی خصوصی افراد، افترا و تهمت زدن به دیگران جزئی از فرهنگ غنی ما ایرانیان دارای تمدن 7 هزار ساله شده و تنها دین خود را در نماز خواندن، روزه گرفتن، حجاب داشتن که همه حق الله هستند خلاصه کرده ایم اما باید به خاطر داشته باشیم که خدا از حق خود می گذرد اما از حق مردم نخواهد گذشت.

افرادی که خود اهل تهمت و غیبت کردن نیستند نیز در جامعه کنونی مسئولند زیرا که شنونده اجازه می دهد که افراد به راحتی آبروی دیگری را جلوی آن ها ببرند و اینجاست که باید گفت شنونده واقعا باید عاقل باشد تا با تدبیر خود جلوی این اقدامات ناشایسته گرفته شود.

بهتر است اگر در مورد کسی می خواهیم قضاوتی کنیم به او نیز اجازه دهیم که از خود دفاع کند، شاید اوضاع به آن گونه نباشد که به گوش ما رسیده و یا شاید هم توجیحی قابل قبول و قانع کننده داشته باشد و همین است که در دین ما تأکید شده در دادگاه قاضی بیطرف باشد و صحبت های دو طرف را به طور کامل گوش کند و حتی متهم نیز حقوقی دارد و بعد از ارزیابی ها اگر حکم به مجرمیت در خصوص متههم صادر شد می توانیم او را مجرم خطاب کنیم و تا قبل از آن باید بدانیم که وی فقط متهم است و به وی اتهماتی زده اند.

بارک اوبا رئیس جمهور آمریکا در طی تماس تلفنی با فضانوردان از آن ها که جان خود را به خطر انداخته بودند تشکر کرد. از این گونه اقدامات در بسیاری از کشورها دیده می شود به طوری که ولادمیر پوتین نیز در برخی از مأموریت های مهم فضایی از دانشمندان و مهندسان دست اندرکار تشکر و قدردانی می کند و در کشورهای دیگر از جمله مالزی، هند و ... این مثال ها بسیار بسیار وجود دارد.

در کشور ما ایران بیشتر از این که از دانشمندان در موفقیت ها تقدیر و قدردانی شود از آن دستاورد بهره برداری سیاسی می شود. به طوری که همگان دیده ایم موفقیت دانشمندان توسط آن ها هیچ وقت اعلام نمی شود و باید رئیس جمهور (هر دولتی که باشد) از آن دستاورد رونمایی کند البتهفرقی هم نمی کند که پایه و اساس آن پژوهش در کدام دولت شروع شده باشد.

دولت هاشمی رفسنجانی به دلایل افتتاح های بسیار وی را ملقب به سردار سازندگی کرد و در دولت های دیگر هم این گونه موارد دیده شد به طوری که داروی آیمود (داروی بیماری ایدز) با حضور رئیس جمهور رونمایی شد و ماهواره امید با حضور رئیس جمهور پرتاب شد و ....

دانشمندان بسیاری با رونمایی رئیس جمهور در پس پرده قرار می گیرند و دولت بیشتر از افراد دانشمند و نخبه برجسته می شود و باید توجه داشت که شاید این تحقیقات معطوف به یک یا 2 دولت نبوده است.

در اصل و اساس ما ایرانیان خودخواه و خودباور هستیم که این مسئله به مسئولین ما هم سرایت کرده ولی ما باید از منفعت شخصی باید به منفعت کشور بیاندیشیم که به پیشرفت خود ما و کشورمان کمک می کند.

هنوز با اینکه حدود یک ماه تا انتخابات ریاست جمهوری مانده ولی هنوز این موضع به دغدغه اصلی مردم تبدیل نشده و زیاد بوی انتخابات به عنوان موضوع مهم استشمام نمی شود.

اما بر عکس جامعه عمومی در دانشگاه ها ، مطبوعات، خبرگزاری ها و رادیو و تلویزیون بازار انتخابات و بحث تخریب و تأئید کاندیداها بسیار داغ شده است.

این انتخابات نه تنها برای کشورمان ، ایران، بلکه برای جهانیان نیز تأثیر زیادی دارد و بسیاری از واکنش های جهانیان به دلیل این انتخابات به طور موقت متوقف مانده اند. 

شاید که ما فکر کنیم که من نوعی چه تأثیری در جهانی به این بزرگی می توانم داشته باشم اما باید یادمان باشد که بالاخره مائیم که بر سر صندوق های رأی می رویم و سرنشت کشورمان را تعیین می کنیم و با انتخاب ما جهانیان تصمیم می گیرند که چه واکنشی نشان دهند.

پسباید بدون اندیشه و پشتوانه عقلی محکم تصمیم گیری نکنیم و باید عقلانی ترین فرد را برای ریاست جمهوری کشورمان در دولت دهم برگزینیم.

اما دوستان خوبی که به من لطف داشتید من از شما عذر می خواهم برای تاخیری که ایجاد شد اما مشکل اصلی از اینترنت منزلمان بود.

هم اکنون این مشکل حل شده و بار دیگر من هستم

مدتی بود که به دلایل مختلف نمی توانستم در این وبلاگ مطلب جدیدی را آپ کنم اما باز قصد دارم در سالی که می اید بار دیگر بنویسم.

امیدوارم که بتوانم به قولی که می دهم وفا کنم و همیشه مطلب جدیدی و جالبی برای شما داشته باشم.

تا اول مهر را می شنویم هر سال به یاد خاطره های شیرین کودکی، خنده ها، شیطنت ها، زیبایی ها، دوستی های بی ریا می افتیم .

نمی دانم چرا وقتی بزرگ می شویم همه دوستی ها و محبت های قدیمی را فراموش می کنیم و فقط دوستانی را برای خود نگه می داریم که از آن ها به ما منافعی می رسد دیگر به یاری هم نمی شتابیم و فقط انتظار داریم دیگران به یاریمان بیایند.

وقتی بزرگ می شویم آموزه های کودکی را به فراموشی می سپاریم و به راحتی دروغ می گوئیم. به راحتی حسودی می کنیم و به یکدیگر پشت پا می زنیم در حالی که در کودکی حتی یکبار هم دروغ نگفته بودیم و از دروغ بدمان می امد بهتر است بیشتر بیندیشیم که این بزرگ شدن چیست و چه بر سر ما می آرود که ما را این همه از خودمان و خواسته هایمان دور می کند.

دو روز از حادثه فرو ريختن ساختماني در سعادت آباد مي‌گذرد آمار كشته‌ها به ۱۷ نفر رسيد، ۱۷ خانواده بي‌سرپرست و داغدار شدند علت اين حادثه سهل انگاري مسئولين حكومتي است. شهرداراني كه پايان كار مي‌دهند كجا هستند و الان در چه سمتي هستند و ديگر كجا را مي‌خواهند تخريب كنند.

 قوه قضائيه و كلانتري چه اقداماتي در برخورد با متخلفان اين ساختمان انجام دادند كه الان وعده مي‌دهند با تمام افرادي كه مقصر اين حادثه بودند برخورد مي‌كنيم. اگر مي‌خواستند برخورد كنند چرا قبل از حادثه دستور تخريب را صادر نكرده بودند چرا بايد بعد از حادثه به مردم وعده دهند.

وزارت مسكن چه نقشي دارد آيا نبايد براي مسكن استانداردي تعريف كند اين وزارت خانه كلا چه وظيفه‌اي دارد حتي قادر نيست با مافيا يا همان شمافياي مسكن مبارزه كند.

سازمان مهندسان ناظر هم خسته نباشد كه نظارتش هميشه دقيق و كارشناسانه است.

اين حادثه نه تنها خانواده كارگران را داغدار كرده بلكه تمام ايرانيان را در فكر فرو برده كه براي دفعه بعد اين حادثه كجا اتفاق مي‌افتد و اين مسئله نيز بر دغده‌هاي مردم ايران افزوده شد اما گمان نكنم كه مسئولان را نگران مردم كرده باشد و شايد مسئولان تنها براي خود نگران شده اند كه براي انتخاب مردم ديگر به ما راي نمي دهند و ....

دريغ از يك پيام تسليت از جانب مسئولين دولت، شهرداري و ....

رئيس دولتي كه خود در سال ۸۳ شهردار تهران بوده است هم سكوت كرده است.